Naar aanleiding van de besluiten, die werden genomen op de gecombineerde vergadering van 15 juni 1946 te Arnhem, doe ik u hierbij een Ontwerp Competitie Reglement toekomen. De bedoeling van het reglement is een gemiddelde te zijn van de vele wensen en verlangens, die door de diverse vertegenwoordigers tijdens bovengenoemde vergadering ter tafel zijn gebracht. Uiteraard kan zelfs een definitief reglement, aan onze competitie van dit jaar geen feilloze werking verzekeren, omdat ons daartoe de nodige ervaring op dit terrein ontbreekt. Wij ons ook niet aan andere bestaande stelsels kunnen spiegelen, omdat onze sport zo geheel eigen eisen stelt. En tenslotte de financiële zijde van de zaak alles overheerst en ons tot vele beperkingen dwingt. Toch geloven wij, dat het ons aan de hand van de hieronder volgende bepalingen mogelijk zal zijn om onze competitie tot een succesvol einde te brengen. Ons geloof hierin is des te vaster, omdat wij allen van het besef zijn doordrongen, op dit gebied van de krachtsport pioniers te zijn. Die bezield zijn van het verlangen om voor de overige sportmakkers een voorbeeld te zijn in het streven om aan de krachtsport de plaats te geven die haar toekomt. De bedoeling van dit ontwerp is dan ook, dat de diverse verenigingsbesturen het bestuderen en hierover hun oordeel geven. In verband met het tijdig bespreken van geschikte lokaliteiten en het snel naderen van de aanvangsdatum, worden de besturen, en in het bijzonder de personen in het hoofd van dit schrijven genoemd, verzocht om binnen twee weken na ontvangst van dit schrijven hun oordeel - plus eventuele bezwaren en/of wensen - toe te zenden aan de opsteller hiervan. Hierna wordt, na bespreking van deze opmerkingen in een vergadering van de Competitie Commissie,overgegaan tot de opstelling van het definitieve reglement, dat ter ondertekening aan de verenigingen zal worden toegezonden en tevens aan de Technische Raad ter goedkeuring zal worden aangeboden. Deze ondertekening geldt eerst als deelname, vóór die tijd hebben de verenigingen geen verplichtingen. Zoals u ziet vraagt deze voorbereiding veel tijd, waardoor spoed in alles is geboden.

De Competitie draagt de naam: Verenigingscompetitie Oost-Nederland (Worstelen)
1. De deelnemers aan de Competitie 1946/1947 zijn: Invulling der verenigingsnamen na ondertekening
2. De wedstrijden vinden plaats volgens de reglementen der Nederlandse Kracht Sport Bond, aangevuld door de bepalingen die hieronder zijn aangegeven en nodig voor de uitvoering van de competitie
3. De Competitie vangt aan op 1 September 1946
4. De Competitie omvat 2 Klassen, namelijk A. en B.
       De A-Klasse omvat: . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .  invulling na ondertekening
       De B-Klasse omvat: . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .  invulling na ondertekening
       De B-Klasse bestaat uit: 2 Afdelingen
      -- Afdeling I bestaat uit:  . . . . . . . . . . . . . . . . . .   invulling na ondertekening
      -- Afdeling II bestaat uit: . . . . . . . . . . . . . . . . . .   invulling na ondertekening
5. Voor de verenigingen die met een A. en B. ploeg uitkomen, is het niet toegestaan om in de B.-Ploeg 1e Klassers op te stellen.
6. De deelnemende verenigingen geven voor het begin der competitie aan de Competitieleider de ploegen op die voor hen in de afdelingen zullen uitkomen, plus voor iedere ploeg een reserveploeg. Deze opgave is voor de duur van de competitie bindend en kan slechts in bijzondere gevallen - na goedkeuring van de Competitie Commissie - worden gewijzigd.

Voorafgaand aan dit definitieve competitieplan, volgt hier het artikel waarin De Halter-Utrecht breedvoerig uiteenzet hoe er in deze vereniging gedacht werd over een Worstelcompetie in relatie tot de tot dan, uitsluitend, gehouden Open Wedstrijden. Velen zullen heden ten dage niet beseffen dat er tot 1945 geen enkele sprake was van worstelen in ploegverband. Op het gevaar af dat men ons  "op-de-borst-klopperij" verwijt, kan ik - Kees Hooft -  niet anders zeggen dan dat onze club, De Halter-Utrecht, het plan heeft ontwikkeld om tot een Nationale Worstelkompetie te komen.

Worstelen individueel of in ploegverband?

Onder deze titel verscheen in het nummer van 15 October 1945 van het weekblad "de Sportwereld" een artikel, waarin door ons uiteen werd gezet welke opvatting "De Halter-Utrecht" over deze kwestie koestert. Onder andere werd hierin besproken het verschil in betekenis voor deelnemers en verenigingen van de in de aanhef genoemde wedstrijden . In een korte berekening is aangetoond dat voor het afwerken van een zogenaamde "wedstrijd met open inschrijving"  beduidend meer tijd benodigd was dan voor het afwerken van een normale verenigingsontmoeting.
Tenslotte werd besproken het verschil in betekenis van beide soorten wedstrijden voor het publiek. Aan het einde van het artikel kwamen wij derhalve tot de conclusie dat een "Verenigingswedstrijd" veruit de voorkeur geniet boven de "Open Wedstrijd", met individuele deelname. Naar aanleiding van dit artikel werden ons van verschillende zijden op- en aanmerkimngen toegezonden, of op andere wijze ter kennis gebracht.Deze waren, hetzij positief of negatief, alle van harte welkom, omdat hieruit bleek dat ook anderen hierover ernstig hadden nagedacht.
Wat betreft deze opmerkingen, eenieder was het er, zonder uitzondering, over eens dat "verenigingswedstrijden" verre te verkiezen zijn boven de "open wedstrijden" , zowel uit een oogpunt van publieke belangstelling alswel de morele betekenis voor de deelnemers. Men is het er in brede kring over eens dat het systeem van verenigingswedstrijden - en in het bijzonder het worstelen in competitieverband -  verandering zou kunnen brengen  in de positie  van de worstelsport waarin zij nu al tientallen jaren in Nederland verkeert! Dat wil zeggen: "door het overgrote deel van het publiek beschouwd te worden als een sport die alleen geschikt is voor kermisgasten en beoefend op pakhuiszoldertjes, inplaats van een waardiger aanzien te krijgen door de sport te beoefenen in  geschikte en behoorlijk geoutileerde lokaliteiten." Allen waren het erover eens dat in deze toestand zo snel mogelijk verandering moet worden gebracht.  Alleen over de mogelijkheden hoe dit zou moeten bereikt, lopen de meningen uiteen. In grote lijn komen de verenigingen tot de volgende opvatting:




Voor een vlotte uitvoering van een competitiesysteem, is het wenselijk dat elke deelnemende vereniging altijd over een geschikte en voor het publiek voldoende plaats biedende - lokaliteit beschikt. (Wat dit laatste betreft: aan deze voorwaarde voldoet op dit moment nog geen enkele vereniging in Nederland)
-- Willen we dus toch een dergelijke competitie doorvoeren, dan zullen we gebruik moeten van de lokaliteiten zoals deze in de diverse plaatsen beschikbaar zijn.
-- Dit heeft echter het grote nadeel dat hierdoor de inkomsten van dergelijke wedstrijden aan anderen toevallen dan aan de organiserende vereniging. Om daarvan een voorbeeld te geven: "De Halter-Utrecht" heeft sinds de Bevrijding 9 verenigingswedstrijden  gehouden, die allen zeer druk werden bezocht. Zou het mogelijk zijn geweest deze wedstrijden in een eigen lokaliteit te houden dan zou de kas hierdoor een  X-aantal Guldens  rijker zijn geweest, met andere woorden een X-aantal Guldens per wedstrijd. Met dit voorbeeld hopen wij te hebben aangetoond dat, ook uit financieel oogpunt, "verenigingswedstrijden" veruit te verkiezen zijn boven de "open wedstrijden". Bij laatst genoemde soort wedstrijden moest in Utrecht altijd geld bij!
-- Toch wordt het nodig geacht, ondanks de nadelen die er misschien ook aan kleven, een competitiestelsel te ontwerpen. De achterliggende gedachte is de verenigingen tot zodanige bloei te brengen, en het aantal betrokkenen zozeer te vergroten (dus ook het aanzien van de worstelsport in de betrokken plaats), dat daardoor de verenigingen in staat worden gesteld het risico van het regelmatig huren van een lokaliteit op zich te nemen. Op het gevaar af dat het lijkt alsof het "Halter-Reclame" is, zullen we opnieuw een voorbeeld geven, dat naar wij hopen de juistheid van deze redenering aantoont.
--Op het tijdstip van de Bevrijding telde onze vereniging ongeveer 60 werkende leden en ongeveer 70 donateurs. Op 20 December jongstleden - na het houden van 9 verenigingswedstrijden in 6 maanden tijd - telde de Halter ongeveer 110 leden en ruim 200 donateurs!!! (Let vooral op de stijging van het aantal donateurs!)
Onze vereniging bestaat in Mei 1946 vijfentwintig jaar. In 24 jaar had zij het, mede dankzij een verouderd wedstrijdsysteem nooit verder gebracht dan de eerstgenoemde aantallen en een oefengelegenheid op de zolder van een kaaspakhuis. Slechts een half jaar van verenigingswedstrijden gaf het beeld te zien van de laatstgenoemde aantallen, plus een 'iets' betere naam van onze sport in de stad Utrecht. Een groot aantal competitiewedstrijden zal in het begin niet mogelijk zijn, gezien de moeilijkheid bij het verkrijgen van zalen. Toch leert de praktijk ons dat er zeker één keer per maand wel over een behoorlijke lokaliteit kan worden beschikt. Dit betekent dan dat hierdoor, rekening houdend met uit- en thuiswedstrijden, gemiddeld iedere veertien dagen een wedstrijd kan plaatsvinden. Dat wil zeggen, per seizoen van acht maanden, 16 wedstrijden. Een gunstige factor is dat dit aantal niet persé zo groot hoeft te zijn. Omdat bij een Klasse-indeling het aantal verenigingen per klasse niet zo groot zal zijn dat hierdoor 16 wedstrijden voor het afwerken van de competitie nodig zal zijn. Bovendien moet gelegenheid worden gegeven voor het houden van wedstrijden van een ander karakter. Hiermee worden bedoeld de bijzondere districtsontmoetingen in ploegverband, stedenontmoetingen, het verenigingskampioenschap van Nederland, maar ook individuele Kampioenschappen van Nederland, of districten. Speciaal deze wedstrijden kunnen een enorme brok propaganda zijn voor de worstelsport, doordat ze groter zijn de andere.
-- Uiteraard heeft zo'n systeem nogal wat haken en ogen, zoals de klasse-indelingen; het promotiesysteem, enz. enz. Deze moeilijkheden zijn natuurlijk goed oplosbaar, vooral als de mensen die met de oplossing hiervan zijn belast, zich van het slagen hiervan bewust te zijn

.

Eindconclusie


Ons oordeel hierover is inmiddels dat alleen een dergelijk stelsel de worstelsport de plaats kan geven welke haar krachtens  haar schoonheid en nut toekomt.Want de overlevering toont aan dat zij die plaats ooit heeft ingenomen. Uit een gedicht van de Griekse dichter Homerus blijkt namelijk dat reeds 3000 jaar voor het begin van onze jaartelling het worstelen beoefend werd en toen een plaats innam zoals in onze tijd het voetballen. Levensvatbaarheid heeft het worstelen dus kennelijk genoeg en ook de verdere bloei is voor haar mogelijk, zoals uit het bovenstaande blijkt. Het is alleen te wijten aan de tegenwoordige beoefenaren, dat zij momenteel niet een betere plaats inneemt. Aan mooie woorden heeft het nooit ontbroken. Iedere wedstrijd wordt steevast geopend met de woorden: "Wij hopen dat ook deze wedstrijd ertoe moge bijdragen dat onze mooie worstelsport de plaats moge krijgen die haar toekomt."  Woorden zijn echter niet voldoende, daden doen veel meer!

Wij zijn ons er terdege van bewust dat het invoeren van een dergelijk systeem een radicale verandering teweeg zal brengen in het kalme, en veel te rustige worstelleven van de laatste tientallen jaren.  Maar omdat wij in een radicale tijd leven, wordt veel op het ogenblik ook radicaal veranderd, omdat het ondeugdelijk bleek en in nieuwe vormen moet worden gegoten. Wat dat aangaat mogen wij zelfs niet achterblijven!

---




De Halter tijdens de Oorlogsjaren

Het Driemanschap uit de jaren '40
V.l.n.r. Henk Hooft-Harry Lit-Kees Hooft


Het bestuur van De Halter bestond tijdens die woelige oorlogsjaren eigenlijk alleen uit Henk Hooft, Harry Lit en Kees Hooft. Er waren nog wel enkele andere mensen, maar die deden niet veel als bestuurders. Het samenscholingsverbod maakte veel mensen toch wel angstig in die tijd en maakte ook het vergaderen vrijwel onmogelijk. Wij kunnen die mensen dan ook geen verwijten maken. Maar in de praktijk kwam het er dus op neer dat het bestuur in de jaren '40 bestond uit het genoemde DRIEMANSCHAP, zoals hierboven genoemd. Wel waren er altijd wel vrijwilligers genoeg om te helpen. Zo gingen de trainingen na verloop van tijd weer aardig lopen en werd het steeds drukker, waarschijnlijk mede door het feit dat ons trainingslokaal nogal uit het zicht lag en wij, naar buiten, geen herrie maakten.

Vanaf 1942 kwam echter het verlangen om naast sporadische open wedstrijden, ook te beginnen met eigen competitiewedstrijden. Die waren er toen nog niet in de Nederlandse Bond. Maar wij vroegen ons wel af of het niet mogelijk zou zijn om in klein verband wedstrijden te houden met de omliggende gemeenten. Dit in verband met de reismoeilijkheden, waardoor enkele verenigingen niet mee konden doen.

Met een aantal verenigingen, waartoe natuurlijk ook Olympi-Utrecht behoorde, hebben we heel plezierig gewerkt in deze "Kleine Competitie". Wij hielden onze thuiswedstrijden in ons eigen clublokaal op Zondagmiddag van 14.00 uur tot 16.00 uur. Het kon soms lekker druk zijn en heel leuk met al die mensen. En vooral voor Harry Lit. . .! Waarom vooral Harry Lit? Ik (Kees Hooft) heb met hem altijd fijn kunnen samenwerken. Harry was een reuze vent, als clubgenoot en een kei als Penningmeester! Zuinig op de centen, maar ook vaak, vindingrijk met oplossingen om nog iets voor De Halter te verdienen. Toen het steeds drukker werd bij die wedstrijden in het clublokaal, kwam Harry al vlug met het idee de bezoekers wat te laten betalen. Hij stond dan bij de ingang, boven aan de trap, met een busje en vroeg de mensen een kleine bijdrage. Volwassenen een dubbeltje en kinderen 5 cent. Dat deed hij meestal samen met Ruuf van Amerongen en dat was een mooi stel, dat heel wat binnenhaalde voor de club.

Toen de wedstrijden een beetje bekend waren geworden, kon het erg druk zijn daar in die Kaaszolder. Soms vroegen we aan die bezoekers, waarvan de favorieten al hadden geworsteld, of ze plaats wilden maken voor mensen die er nog niet in konden. Veelal was men bereid om mee te werken! Maar . . . wij kregen al vlug bezoek van een ambtenaar van de Gemeente. Die kwam ons vertellen dat wij die wedstrijden moesten aanvragen bij de  Gemeente en dat wij kaartjes moesten verkopen en daarvan geld moesten afdragen. De Gemeente moest dan bij de ORDNUNGSPOLIZEI een ontheffing aanvragen van het samenscholingsverbod en meer van dergelijke dingen!  Wij voelden daar natuurlijk helemaal niets voor, maar wat dan wel? En toen kwam HARRY met zijn vondsten...! Hij zei: "Het zijn helemaal geen wedstrijden! Het zijn gezamelijke trainingen met onze sporters uit naburige gemeenten. Die zitten allemaal erg moeilijk met trainingsgelegenheden en hebben vervoersproblemen. Het hele sportgebeuren in Nederland is weggevallen  en dat is dodelijk voor onze clubs. Nu komen deze worstelaars desnoods op de fiets naar ons toe en zo proberen wij toch aan de gang te blijven. Met de hoop op betere tijden......  Men komt dus niet met wedstrijdteams, maar soms met 5 man en dan weer eens met 10. Dan komen er ook weleens wat clubgenoten mee die dat leuk vinden. Maar het zijn GEEN wedstrijden....! Welnee....!"

Henk en ik vonden dat een prachtverhaal en we besloten met z'n drieën naar de Gemeenteambtenaar te gaan. We troffen een man die ons  goed gezind was. Zijn baas keek weliswaar bedenkelijk, maar was ons  eveneens goed gezind en hij  zei dat hij  het wilde proberen. Vooral het verhaal van Harry dat de jongens  zelfs vanuit Tiel en Culemborg op de fiets naar ons toe kwamen, maakte veel indruk. Maar hij zei: "Het moest beslist kleinschalig blijven en vooral geen drukte naar buiten geven!" Wij beloofden dat natuurlijk plechtig en het is tot  aan de Slag bij Arnhem heel goed gegaan. Wij hebben zeker wel 15 van deze 'Trainingsbijeenkomsten' gehouden. En zo verdiende Harry Lit met deze 'Trainingsbijdrage' nog aardig wat geld voor de club. Het was vooral goed om op deze wijze De Halter "levend" te houden. Juist voor de aanhang, zodat wij, direct na de oorlog, weer aan de slag konden. Kijk maar eens die groepsfoto van eind 1943 met zo'n dertig pupillen en nog heel wat ouderen. Met als resultaat det De Halter jarenlang de beste club van Nederland werd. En daarop waren HARRY, HENK EN KEES heel erg trots....!

Na de Bevrijding zijn wij nog enige tijd met deze 'Bijeenkomsten' doorgegaan. Na het instellen van de Nederlandse Competitie kwamen er officiële wedstrijden.

C. G. Hooft
Oud-Voorzitter
De Halter
* * * * * * *



Hoewel er voor de rubriek "Haltergeschiedenis" niet echt een 'wordt vervolgd' was gepland, is er uit onverwachtte bron opnieuw interessant materiaal beschikbaar gekomen. Vergezeld van diverse foto's uit hun tijd (helaas zijn het slechts krantenfoto's) leest u over hun leven in of met de worstelsport. Aan bod komen onder andere JO DE NIJS, HENK DE NIJS JR. en UN-verslaggever Hans Van de Kamp.
Uiteraard zijn alle beschreven gebeurtenissen gezien door de ogen van de betrokkenen, wat betekent dat de verhalen wel authentiek zijn, maar enigzins kunnen afwijken van die door anderen verteld; ook heeft niet iedereen een even goed geheugen voor data en plaatsen.

(Noot van de auteur; Gerard Ram.)


Jo de Nijs (broer van Henk de Nijs Sr. en oom van Henk de Nijs Jr.) was een sterke, maar vooral explosieve worstelaar. Uitkomend in het Lichtmidden- en Middengewicht, was hij vooral gevreesd om zijn omgekeerde middelgrepen vanuit kniebrug. Niet vergeten mag worden dat in zijn actieve periode de wedstrijdduur officieel nog 15 minuten was, te weten: 6 minuten staande worstelen, eventueel 2 x 3 minuten verplichte kniebrug (met opgooien van de schijf) en 3 minuten staande worstelen. Ook in staande positie lag zijn grootste kracht in de middelgreep. Men kan zeggen dat hij de man was van het spectaculaire gevecht!

Jo de Nijs
Kampioen van Ned.Middengewicht 1953

In de jaren '70 vertelt Jo de Nijs: "De vermoedelijke oprichters van De Halter zijn tot op heden nog onbekend. Tot aan 1931 leed de Halter een beetje een slapend bestaan. De namen van BERTUS VAN ARKEL, SIMON GOUW, JAN SCHRIJVERS en anderen duiken nu op. Henk Hooft werd in 1925, op 15-jarige leeftijd, lid van Olympia. Op dat moment was De Halter in feite gefuseerd met Olympia en bestond de vereniging alleen nog in naam! Rond 1931 (ten tijde van de grote werkloosheid) kregen een aantal leden - onder aanvoering van Janus Hooft, Henk Hooft en Nol Verhoef - ruzie met de grote baas van Olympia in die tijd, Jan Busch.

In de jonge jaren van de moeder van Gerard Ram (dus de grootmoeder van vader's kant van Ruud Ram) heeft zij enige tijd verkering gehad met met de (toen Culemborgse) worstelaar Simon Gouw. Kennelijk is Simon Gouw later in Utrecht terechtgekomen. Later kreeg zij een relatie (gevolgd door een huwelijk) met de, uit het oude Jutphaas komende, Jan Ram, de vader van Gerard Ram.

Olympia 1929 met Halterleden

Zij besloten een beetje voor zichzelf te gaan trainen en werden prompt door Olympia geroyeerd!  Besloten werd om de Nederlandse Krachtsportbond aan te schrijven om raad te vragen. De toenmalige voorzitter van de Bond, de legendarische MAJOOR LINDEN, kwam naar Utrecht voor een vergadering in een zaal aan de Kromme Nieuwe Gracht. Hij deed hen het volgende voorstel: "Dien met een aantal leden een motie van wantrouwen in tegen het Bestuur van Olympia." Die motie werd aangenomen, waardoor zij de vrijheid kregen hun eigen gang te gaan. In eerste instantie wilde men een nieuwe vereniging oprichten onder de naam "Hercules (Utrecht)". Doch tijdens die vergadering, waar enkele oud-leden van De Halter aanwezig waren, werd het voorstel gedaan om onder de naam De Halter verder te gaan worstelen. Dat voorstel werd aangenomen. Ruim een jaar heeft de club door de stad gezworven, bijvoorbeeld trainend in een school of op de zolder van het NV-Huis - wat overigens bijzonder zwaar was omdat er vele trappen moesten worden beklommen met worstelmatten op de nek. Via kaashandel De Graaf in de Korte Smeestraat - die nog een opslagplaats had in de Lange Nieuwstraat - kwamen zij daar terecht. De ingang bevond zich in de Korte Elleboogsteeg.

De ruimte was een grote zolder, met daarboven nog een ruimte waar de kleedkamers gemaakt werden. de huur bedroeg toen Fl.6.00 (Zes Gulden!) per week en de contributie 25 Cent. Op dat moment is begonnen met 25 leden onder leiding van Willem Hooft, overigens geen familie van Janus en Henk Hooft. (Als melkboer had hij door de gehele stad enkele winkels).

Willem financierde de aanschaf van de worstelmat en Nol Verhoef - die hoefsmid was - heeft toendertijd het halter voor het gewichtheffen nagemaakt dat hij had gezien bij Olympia. Vanaf deze tijd is de bloei begonnen. Er kon nu in een eigen clublokaal elke dag worden getraind.

Op de foto hieronder uit 1934 (de allereerste foto van een halterteam gemaakt!) staan de mannen van het eerste uur, zoals: Jan Schrijvers; Henk en Janus Hooft; Henk de Nijs Sr. John Peek en Rinus Rietveld.

Op deze prachtige oude groepsfoto uit 1934(die de mannen laat zien welke de basis zijn van de "Halter-Geschiedenis")zijn in elk geval nog te herkennen: Staande links (met witte trui), Trainer Janus Hooft; Boven, tweede van rechts: Henk de Nijs Sr.; uiterst rechts: Rinus Rietveld.
Duidelijk is dat De Halter een Worstel- en Gewichthefvereniging was.

De technische leiding voor de Senioren viel onder Henk en Janus Hooft. Jeugd en de nieuwere leden stonden onder leiding van H.W. de Nijs Sr.
Henk de Nijs Sr. woonde enkele huizen verderop in de Lange Nieuwstraat, waarbij hij ook nog de sleutel van het clublokaal onder zijn beheer had. Meest bekende namen uit die tijd waren onder andere: Jo de Nijs; Henk de Nijs Jr.; Joop van Veltum; Joop van Beurden;gebroeders Alflen; Louis van der Pijl;  Leo Piek en vele anderen. Ook de latere voorzitter M. (Rinus) Rietveld; Louis- en Harry Lit; John Peek en de bekende Utrechtse portier van HECKS, later RUTECKS (op de hoek van de Potterstraat en de Oude Gracht) Ruuf van Amerongen.
In de periode voor de oorlog was er nog geen competitie, wel waren er onderlinge wedstrijden tussen clubs en waren er vaak heel spannende wedstrijden. Een legendarische  vond er plaats in het NV-Huis tegen  Hercules-Amsterdam met alle grote namen van die tijd. Op een gegeven moment kwam er ook gymnastiekleraar binnen lopen, en wel de heer J.F.Kocken. Als gymnastiekleraar was deze man zijn tijd ver vooruit.

Joop de Nijs: "Ik kwam als 10/12-jarige bij De Halter binnen; mijn oudste broer (H.W.de Nijs Sr.) was er trainer, samen met Janus- en Henk Hooft. Met de gymleraar dhr. Jan Kocken was het goed en fijn trainen. Hij deed namelijk heel goede oefeningen; zelfs de voetballers van DOS (het huidige FC Utrecht) kwamen bij ons trainen. In het begin waren er zelfs geen douches; we stonden achter een muur en dan werd er een emmer water over gegooid. Pas later kwam er een geyser. Alleen kwam het dan wel eens voor dat, als je er niet snel genoeg een lucifer bijhield, er teveel gas was ontsnapt en de bovenkant er met een klap afvloog! De wedstrijden gingen vóór de oorlog tegen een andere stad waar ook een worstelvereniging was. Prijzen werden dan ter beschikking gesteld door o.a. Cafébazen als RITZER, GERWIG en NIJENHUIS. Maar de mooiste herinneringen zijn tòch die van de buitenlandse wedstrijden. Met name de buitenlandse reis naar ZWEDEN en DENEMARKEN, waar we worstelden tegen de besten van Europa, is altijd in de herinnering gebleven. Als een echte vriendenploeg gingen wij regelmatig vanaf mijn huis in de Albatrostraat in Utrecht op zondagmorgen trainen. (Noot van de webmaster): De familie De Nijs  was eigenaar van de bekende  IJssalon (later Snackbar) op de hoek van de Albatrosstraat en de Pelikaanstraat. Daarvóór gevestigd aan de Nicolaasweg). Hardlopend via de Koningsweg naar Rhijnauwen en weer terug, alwaar mijn vrouw dan broodjes en sinaasappelsap klaar had staan. Na het douchen gingen we dan gezamelijk eten. (Webmaster: Jo de Nijs had als één van de eersten een douche!)
Bijzondere herinneringen heb ik ook aan de wedstrijden tegen o.a. "Hercules-Amsterdam" in een uitverkocht NV-Huis. Ik worstelde in een zwaardere klasse - het Lichtmiddengewicht - en heb daarin stevige partijen gemaakt tegen befaamde worstelaars als o.a. W.B.Massop, H.J.Stolz, A.van Wijngaarden, van Zuilekom H.P. Richter en L.v.d. Pijl. Eenmaal heb ik gewonnen van de schier onverslaanbare Anton van Wijngaarden in Culemborg.  Omdat die zijn verlies maar moeilijk kon verkroppen, spuwde hij mij na afloop in het gezicht. Dit tot ontzetting van Piet Arts uit Amsterdam, die onmiddelijk partij trok voor mij. Ik ben gestopt met wedstrijdworstelen rond 1958. Ik kijk dan ook terug op één van de mooiste periodes in mijn leven!!!

Bron: Jo de Nijs.

In de oorlogsjaren 1940/'45 draaide de club rustig door en trainde met de mensen die er nog waren. Verschillende mensen moesten verplicht in Duitsland werken (Arbeitseinsatz). Anderen waren ondergedoken. De club werd in het begin, rond 1941, draaiende gehouden door Willem Hooft (Voorzitter, Harry Lit (Penningmeester) en Steef van de Hurk (de latere voorzitter). In de notulen van de bestuursvergaderingen van die tijd komen voornamelijk de namen voor van G. Koning, M. Rietveld, J. Driehuis, R.van Amerongen, Janus Hooft, Henk Hooft, H.W.de Nijs Sr. en C.G.Hooft - (Cees) de derde uit het gezin Hooft - die veel schrijfwerk verrichtte en het clubblad verzorgde. De bestuursvergaderingen werden in die tijd meestal bij verschillende mensen thuis gehouden en na afloop ervan werden de gastvrouwen dan vriendelijk bedankt. Mevrouw Bep Lit (echtgenote van Harry Lit) herinnert zich, dat als Voorzitter Rietveld kwam hij altijd zei: "Mensen, mijn tijd is beperkt, dus laten we opschieten!" Daarentegen bleef juist hij doorkletsen en ging dan vrolijk rond drie uur 'snachts naar huis. In 1942 werd het 10-jarig bestaan (???) gevierd met een wedstrijd tegen Achilles-Arnhem; waarvoor de heer Platteel een beker beschikbaar had gesteld. Na afloop werd er feest gevierd in Trianon, waarbij naar verluidt, de illegale drank rijkelijk heeft gevloeid. Over de gedane aankoop en financiering van de drank is later nog wat onenigheid geweest.

Overigens is in 1939 in datzelfde Trianon (aan de Oude Gracht, tegenover het NV-Huis) een wedstrijd geworsteld waarvan wèl de onderstaande foto van het team bewaard is gebleven, maar niet bekend wie de tegenstander was.

De wedstrijd in Trianon 1939 V.l.n.r.: Henk; de; Nijs; Jr. Joop; van; Veltum. Sjef; de; Jong; J.; Schrijvers; J.; Linschoten (bijgenaamd: De Kat); De; Rooy; Jo; de; Nijs; Henk; Hooft en Louis; Lit (broer van Harry; Lit).

Bantamgewicht Joop van Beurden vertelt nog de volgende anekdote uit die tijd: "Als we gingen trainen  en de heer Jan Kocken kwam binnen, legde hij altijd een pakje bij de ingang van de zaal neer, verborgen achter een paal. Wij waren natuurlijk nieuwsgierig wat er nu in dat pakje zou zitten. Later bleek dat de heer Kocken in het verzet zat en in dat pakje zat een geladen pistool om op alles voorbereidt te zijn. Dat waren hele spannende tijden. Later ging ook nog het gerucht dat er in het Haltergebouw verborgen hoeken zaten waar wapens  en mensen verborgen zouden zijn gehouden".

Juni 1945

De eerste bestuursvergadering o.l.v. Voorzitter M.Rietveld. Onder de ingekomen stukken zijn er kaarten van leden die niet aanwezig zijn, maar melden dat zij in goede welstand verkeren. Ook een schrijven van de heer A. Toonen, die als consul van de Nederlandse Krachtsport Bond, De Halter opdraagt de trainingen te hervatten.; was natuurlijk niet nodig, omdat De Halter al de gehele oorlog had doorgetraind. In juli 1945 is de de stand: 81 leden en 133 Donateurs. Besloten werd de clubkampioenschappen te houden op 19 en 26 Augustus en de finales op 2 September, in het clubgebouw. Voor het daaropvolgende wedstrijdseizoen was Henk Hooft bezig om voor zeven zondagen een zaal ik het NV-Huis te krijgen.

Na de oorlog werd de draad weer opgenomen en startte de Bond weer de activiteiten. Van 1943 t/m 1945 mocht er op last van de Bezetter geen Krachtsportblad worden uitgegeven. Bij de Bondsvergadering in 1946 werden door K.D.O.-Deventer en De Halter-Utrecht voorstellen ingediend te komen tot een landelijke worstelcompetitie vanaf 1947. Het voorstel werd mondeling toegelicht door de heer C.G. Hooft van De Halter-Utrecht.

Op 14 februari 1946 is het ledenbestand van De Halter gekomen op 97 en het donateursbestand op 226. De opgaande lijn is er duidelijk en er werd al gepraat over de viering van het 25-jarig bestaan met een uitgebreide feestavond. Er was iemand bezig met het maken van een 'Halterlied', namelijk onze dichter Goosens in samenwerking met Harry Lit. In die periode is de heer W.Hooft Ere-Voorzitter tot benoemd en werden  de vergaderingen genotuleerd  door R. van Amerongen.  De bewuste feestavond werd gehouden  op  6 April  gehouden in  Hotel-Restaurant  "Noord-Brabant.  Er ging een hardnekkig gerucht dat het héél gezellig was geweest!

Ook de Internationale wedstrijden kwamen weer: zoals ontmoetingen met Denen, Zweden en anderen. In het volgende relaas komt Henk de Nijs Jr. aan het woord, wiens worstelherinneringen ook teruggaan tot de leeftijd van 10/11 jaar.

Bron: Henk De Nijs Jr.

"Ik ben als jochie van 10/11 jaar begonnen met worstelen; mijn vader was trainer. Mijn opa had een ijssalon op de Nicolaasweg en daar om de hoek woonde mijn vriendje Joop van Beurden en mijn neefje Joop van Veltum, die ook op het worstelen zaten, of kwamen. Ze noemden ons (omdat we altijd samen waren) Rood-Wit en Blauw. Ik begon te worstelen in het Vedergewicht (62 kg.)  en mijn eerste wedstrijd was (echt nog als een jochie!) in het Trianon in Utrecht. En ja, die eerste wedstrijd verloor ik. Na de oorlog doorgekomen te zijn en worstelend met wisselend succes, moest ik na de oorlog naar Indonesië. Daar op Java heb ik geworsteld tegen de TANJABI, een zogenaamd onverslaanbare Chinees/Javaan. Die gaf eerst voor duizenden mensen en soldaten een demonstratie in het buigen van hoefijzers, draadnagels en kroonkurken. Hij liet een plaat op zijn borst leggen, waarna er een auto overheen reed. Toen de wedstrijd begon en hij op me afkwam, dook ik onder zijn arm door en gooide hem in precies 14 seconden op zijn rug! Later wilde hij revanche, maar ik keek wel uit!
In Indonesië kwam ik ook nog andere worstelaars, zoals Leo Piek van mijn eigen club tegen, van Zuilekom uit Culemborg en Kees Verdonk uit Amsterdam.  Na mijn terugkomst uit Indonesië begon mijn beste tijd. Dat was rond 1951 - 1952. Na eerst in die periode tweede te zijn geworden werd ik in 1953 in De Haag Kampioen van Nederland in de gewichtsklasse waarin Klaas de Groot uit Krommenie jarenlang heer en meester was geweest! Samen met mij had De Halter in dat jaar Kampioenen van Nederland in 6 van de 8 gewichtsklassen!!! Mede doordat ik werd geteisterd door 40 graden koorts, verloor ik in die tijd één competitiewedstrijd.
Op het Internationale vlak werd ik nog eens tweede achter de toenmalige Oympisch Kampioen. Mijn absolute hoogtepunt kwam in 1956, toen ik in twee gewichtsklassen Kampioen van Nederland werd".



Henk de Nijs Jr.

In 1953 werd Henk de Nijs Jr. Kampioen van Nederland in twee gewichtsklassen namelijk: Zwaarmidden-en Middengewicht.
Na maar liefst 12 kilo te hebben afgetraind werd ik eerst kampioen in het Zwaarmiddengewicht, om vervolgens af te trainen naar het Middengewicht. Uit die tijd herinner ik me het vasten en  het dik aankleden tijdens het werk; bij wijze van spreken stonk ik waar ik stond. De laatste dagen alleen nog maar een slok water drinkend en een ui etend. Maar het was alle moeite waard! Daarna kreeg ik het te druk met mijn zaak en het werk en kwam worstelen op de tweede plaats. Ik ben ongeveer gestopt in 1958. Het worstelen op de kampioenschappen was altijd erg zwaar, vooral als er 5 of 6 Amsterdammers in je gewichtsklasse zaten; vaak was er dan sprake van combine. Maar als ik terugkijk op mijn worstelcarriëre dan was die goed.Toch denk ik dat, als mijn vader tennisser was geweest, ik waarschijnlijk dàt was gaan doen.

Van Truus de Nijs - de zuster van Henk de Nijs Jr. - en eerste echtgenote van Willem van Hanegem, is nog het volgende opgetekend: "Uit de tijd van het aftrainen voor die bewuste Kampioenschappen, zie ik mijn broer nog lopen en trainen in de gang van ons huis. Meerdere trainingspakken over elkaar en maar zweten, Dat vond ik zo zielig! Bijna niet eten, hard werken en dan ook nog hard werken En dan die befaamde reis naar Denemarken en Zweden in 1948. Op 16 Juli vertrok De Halter naar het hoge noorden, waar de selectie de eerste wedstrijd wachtte tegen THOR in Kopenhagen. De ploeg kwam op de mat in de volgende opstelling: H.W.de Nijs Sr.; A.J.de Jong; J.van Beurden; S.p.Plomp; J.B.van veltum; L.van der Pijl; J.de Nijs en C.G.Hooft. De wedstrijd werd verloren met 6-2.  De volgende dag worstelde de ploeg tegen DAN-Kopenhagen, met H.Hooft in de selectie inplaats van de geblesseerde J.B.van Veltum. Ook deze wedstrijd werd met 6-2 verloren. De Halter vertrok daarna naar Falkenberg in Zweden, waartegen een gevoelige 8-0 nederlaag werd geleden. Dat bewees tevens op een welk formidabel niveau de Scandinavische landen in die tijd stonden. Desalniettemin  draaiden de Halterjongens, zonder uitzondering, geweldige partijen! Met name Jo de Nijs verloor pas in de  allerlaatste minuut  van G.Svendson, lid van de Zweedse Olympische ploeg. Een grootse partij, waarvoor het Zweedse publiek met recht op de banken ging. Meer dan verdiend kreeg Jo de Nijs na afloop dan ook de Stijlprijs (een prachtige schaal) uitgereikt.

De daarna volgende wedstrijd was op het strand in Galtenbach. De eindstand van 4-4 kwam als volgt tot stand: (Overigens gezamelijk verteld door: Joop van Beurden; Jo de Nijs en Henk Hooft):
H.W.de Nijs Sr. moest tegen E. Johanson. Een boom van een kerel en Ome Henk begon dan ook tamelijk nerveus aan de partij. In de eerste 6 minuten gebeurde er niets. De Zweed moest als eerste 3 minuten in kniebrug plaatsnemen. Ome Henk drie minuten lang rukken en plukken, maar er gebeurde niets. De Zweed keek af en toe eens achterom,om te zien wat 'ie' daar aan het doen was. Maar Henk de Nijs kreeg er maar geen beweging in. Toen Henk echter in kniebrug. Johanson deed op zijn gemak zijn pakje eens goed, pakte Henk om zijn middel, legde hem op zijn schouders en begon in het rond te draaien. Henk, een beetje misselijk en angstig tegelijk riep volgens de omstanders om hulp en zijn moeder (Dat waren natuurlijk de Halterleden, die net deden of zij hem niet verstonden en dubbel lagen van het lachen!). Johanson stopte met draaien en legde Henk rustig op zijn rug. Die gaf hem een hand om daarna vloekend en misselijk in de kleedkamer, de overige Halterleden schaterend achterlatend.

Terug in Kopenhagen worstelde De Halter tegen HUSUM. Die wedstrijd werd afgesloten met winst, 5-3.
Henk de Nijs Jr.

Naar boven