De Worstelkompetitie
1e Team Selectie "De
Halter" (eind jaren '40)Deze selectie toont hier al aan voor welke lastige keuze het technische
kader in die tijd stond om een team van acht worstelaars op te stellen.
Waar andere, veel kleinere verenigingen, vaak de grootste moeite
hadden om een team van acht man op de mat te krijgen (vaak slaagden zij
daar niet in en moesten dan met een selectie van zes, of soms zelfs
vijf jongens aan de wedstrijd beginnen), worstelde De Halter,
letterlijk en figuurlijk, met het luxe probleem dat zij vrijwel
gelijkwaardige krachten had voor verschillende gewichtsklassen.
Vooral in de klassen van lichtveder- tot en met het lichtmiddengewicht
was de concurrentie ronduit moordend! Dan moet je - als betrekkelijke
nieuwkomer - uit het juiste mentale hout gesneden zijn om te geloven in
de mogelijkheid om ooit ook deel uit te mogen maken van het eerste team
van De Halter. En dan te bedenken dat bovenstaande foto (de creme de la
creme!) niet eens alle prominente worstelaars laat zien waarover De
Halter op dat moment beschikte.
1e Team Selectie "De
Halter" 1958In de periode dat de
onvergetelijke Louis van der Pijl
nog leefde, maakte hij nog net deel
uit van het team toen Anton Geesink
de nieuwe zwaargewicht van de
Halter was geworden. Overigens woog Anton toen nog onder de 100
kilogram! Het voordeel daarvan was dat hij ook nog met wat lichtere
Halterworstelaars kon sparren. Met Henk Hooft had hij namelijk
afgesproken dat er bij elke trainingsgelegenheid de mogelijkheid zou
zijn (achter elkaar!) met tien tot twaalf worstelaars te sparren.
Meestal begon hij dan tegen de zwaardere jongens, om te eindigen met de
snelle en agressieve veder- en lichtgewichten. Het is dan ook mijn
absolute overtuiging dat dit Geesink niet alleen heeft geholpen bij
zijn snelle ontwikkeling tot worstelaar, maar hem bovendien
ongelofelijk veel voldoening heeft geschonken.
A.Geesink
(De Halter) - W. Alphenaar (K.D.O.-Den Haag)
In de Worstelkompetitie bleek al snel dat
Anton Geesink, voor de toen
worstelende generatie zwaar- en superzwaargewichten, niet echt een
partij was. Dat kwam zelfs nog meer tot uitdrukking in de Vrije Stijl.
Door de verwantschap van deze stijl met het Judo (waarin Anton
toch
een grootmeester mocht worden genoemd!) voelde hij zich als een vis in
het water.
In vrijwel alle gevallen bracht hij zijn tegenstanders dan ook op de
schouders!
"De Halter" - "De
Staalkoning" (Eerste wedstrijd na de afsplitsing)
In het eerste grote
kompetietreffen tussen "De
Staalkoning" en "De Halter",
won Anton
Geeesink van de voormalige 'Halter-zwaargewicht' Tom van Oort. (De
Staalkoning was, na een intern conflict, het afgescheiden deel van De
Halter).
Het behoeft geen betoog dat deze eerste confrontatie tussen vroegere
clubgenoten bol stond van emoties en sentimenten! Persoonlijk
vond ik het min of meer onwerkelijk dat, bijvoorbeeld, de
tweelingbroers Henk en Wim Alflen (resp. de Halter en de Staalkoning)
als vijanden tegenover elkaar stonden.
Gelukkig bleef het in dit treffen beperkt tot slechts één incident,
waarbij
Henk Mackaay (De Staalkoning), na zijn verlies tegen Leo Piek (na een
spectaculair gevecht!) in de kleedkamer aangekomen begon te schelden
en met stoelen te gooien. Toevallig was ik daar ook nog getuige van.
Overigens was de partij tussen Mackaay en Piek het hoogtepunt van deze
emotioneel beladen wedstrijd! De Staalkoningman steeg in dit
kompetieduel ver boven zichzelf uit! Afgezien van de enorme sentimenten
welke deze wedstrijd beheersten, is de echte worstelliefhebber deze
avond volledig aan z'n trekken gekomen.
Misschien is het nog interessant enkele namen te noemen van het
Staalkoningteam. Op de achterste rij van bovenstaande teamfoto, van
rechts naar links: Tom van
Oort; Henk de Nijs Jr.; Jo de Nijs; Henk Mackaay;
Wim Alflen.
Kompetitiewedstrijd "De
Staalkoning"
(Utrecht) -- "De Halter" (Utrecht)Dat er zulke enorme sentimenten
speelden bij deze wedstrijd was eigenlijk niet zo verwonderlijk, als
men bedenkt hoe kort daarvoor de afsplitsing van De Halter had
plaatsgevonden. De Staalkoning dankte zijn naam aan het sigarenmerk
Staalkoning, vervaardigd bij de Utrechtse sigarenfabriek DENOVA aan de
Kanaalweg alwaar Henk de Nijs Sr. werkzaam was. Dezelfde fabriek stelde
ook zijn ontspanningszaal ter beschikking voor de thuiswedstrijden van
de pas opgerichtte worstelclub.
Kompetitiewedstrijd "De
Staalkoning" (Utrecht) - De Halter" (Utrecht)Enkele jaren later werd de
vereniging ontbonden, omdat de sigarenfabriek niet langer de
ontspanningszaal ter beschikking wilde stellen. In een speciale
bijeenkomst (gehouden in de Poort van Kleef aan de Mariaplaats in
Utrecht) werd de leden van De Staalkoning de keus geboden terug te
keren in de schoot van moedervereniging De Halter, of zich aan te
sluiten bij zustervereniging Olympia uit Utrecht. De meerderheid koos
voor terugkeer naar De Halter.
Voormalige leden van Olympia (in de periode daarvoor eveneens lid
geworden van De Staalkoning) kozen uiteraard voor terugkeer naar hun moedervereniging.
"De Halter" (Utrecht) - "Prins Hendrik" (Schaesberg)De wedstrijden tegen de
Limburgse worstelclubs waren, in verschillend opzicht, altijd
bijzonder. Afgezien van het feit dat de confrontaties met de Limburgers
vaak onvoorspelbaar waren, ook de reis naar de zuidelijke clubs waren
vaak een avontuur. Als je kijkt naar de huidige verbindingen met het
zuiden van het land, dan zou je zeggen dat dat toch geen probleem
hoefde te zijn! Nou, de werkelijkheid was wel anders! Vooral na
Eindhoven ging de weg naar de eindbestemming (of dat nu Schaesberg,
Venlo, Tegelen of Brunssum was) veelal over tweebaans provinciale
wegen. Mede door de vaak optredende mist (die een ernstige handicap
was),
slaagden slechts weinige van de Halterchauffeurs erin linea
recta naar de wedstrijdlokatie te rijden. Omdat bij enkele minuten te
laat komen, de wedstrijd formeel door de scheidsrechter als gewonnen
door de thuisclub werd verklaard, is het niet moeilijk voor te stellen
dat met name het laatste stuk van de reis een race tegen de klok en
daardoor een situatie van grote stress werd.
De boven- en onderstaande
foto's laten enkele Halterworstelaars zien welke in wedstrijdverband
een, meer of minder, belangrijke rol hebben gespeeld in de geschiedenis
van de Halter. Jan Tomassen
komt hierboven als overwinnaar uit de strijd tegen Leo van Holst uit Dordrecht.
De bovenstaande foto geeft
slechts een bescheiden beeld van de titanenstrijd tussen deze (aan
elkaar gewaagde) worstelaars. Overigens was de Olympiaan Toon Temming niet alleen een voortreffelijke worstelaar en sportman, maar bovendien
een bijzonder mens. Kortom, een sportman om groot respect voor te
hebben!
Kompetitiewedstijd "De
Halter-2(Utrecht) - Achilles(Arnhem)Helaas is Albert Onink er
niet in geslaagd definitief door te dringen tot de hoofdmacht van De
Halter. Toch was Albert een worstelaar met veel potentie. Technisch en
uitermate agressief in de wedstrijd. Dat hij toch uit het goede hout
was gesneden bleek wel uit het feit hij zich aanmeldde voor de Commando
Troepen. Daar ontwikkelde hij zich tot een van de uitblinkers
van zijn
onderdeel.
"Olympia-Utrecht" - "De
Halter-Utrecht"Topwedstrijden uit de Worstelkompetitie van de K.N.K.B.
waren de ontmoetingen tussen de Utrechtse aartsrivalen De Halteren Olympia. Aan elkaar gewaagd, was de uitslag van tevoren dan ook vaak moeilijk te
voorspellen. Op de foto, twee van die roemruchte teams uit die bewogen jaren.
"De Halter-Utrecht" - "Olympia-Utrecht"In een Kompetitietreffen
tussen De Halter en Olympia, ontmoette Joop le Blanc de beresterke Kobus de Jong. In een spectaculaire
partij wist Joop le Blanc uiteindelijk op punten te winnen van de
Olympiaan.
"De Halter-Utrecht"- "K.D.O.-Den Haag"Hoewel met respect over
de Haagse worstelaar (voormalig vedergewicht) Henk Spin moet worden
gesproken, was hij als vroegere vedergewicht natuurlijk niet echt een
partij voor Joop le Blanc. Die bracht als lichtmiddengewicht en als
specialist in middelgrepen voor- en achterover, wel iets meer op de mat
dan Henk Spin. Overigens zij hier nog vermeldt dat dezelfde Joop le Blanc het presteerde
overtuigend te winnen van de Duitser Gunther Maritschnig en de Deen Bjarne Ansboll. De Duitser
won op de Olympische Spelen
van Rome een zilveren medaille
achter de Turk Mithat Bayrak.
De Deense kampioen Ansboll presteerde
dat op de Wereldkampioenschappen
van 1962 in Toledo-Amerika. Hij won zilver achter de Rus Anatoli Kolessov.
Met Ab Rosbag mocht Joop le Blanc zich toen met recht
een Internationale Lichtmiddengewicht noemen! De Erelijst van Joop le Blanc heeft daarmee dus ook nog enige WK en
Olympische zilveren glans gekregen!
"De Halter-Utrecht" - "Olympia-Utrecht"
"De Halter 1e Team Selectie" in de jaren '70In deze Halterselectie
uit de jaren '70, twee worstelaars welke niet al teveel voorkomen op
foto's van 1e Halterteams. Nochtans mogen ook zij tot de prominenten
van De Halter worden gerekend. Want met wat meer ambitie zou met name Arie Alflen uit
hebben kunnen groeien tot een succesvolle vedergewicht.
Nogmaals, jammer dat de ambitie ontbrak.
Wim de Rooy laat zich karakteriseren als een ongelofelijk sterke
lichtmiddengewicht, die, naast een enigzins beperkte techniek, eigenlijk niet lang
genoeg was voor dat gewicht. Desalniettemin een worstelaar met een geweldige inzet en doorzettingsvermogen.
1e Team Hercules-Amsterdam (Jaren '60)Ongetwijfeld zullen vele
van onze 1e Teamworstelaars zich een aantal van deze
Herculesworstelaars herinneren als hun persoonlijke tegenstander. In
een overzicht van belangrijke krachtsporters in ons leven, mogen deze
absolute top-tegenstanders natuurlijk niet ontbreken! Het jaarlijkse
treffen (uit en thuis) tussen deze grootmachten uit de worstelwereld
was elke keer weer een sensatie van de eerste orde!! De publieke
belangstelling was elke keer weer zo overweldigend en de zaal zo
overvol, dat er letterlijk geen kip meer bij kon! De Halter (Utrecht)
tegen Hercules (Amsterdam) was altijd een topper!
Hennie Mantel(De Halter-Utrecht) - W.F.
Bosdorp(Hercules-Amsterdam)Een voorbeeld van, dat
het niet altijd de 1e Team worstelaars van de Halter waren die tot
aansprekende prestaties kwamen tegen toppers van andere verenigingen,
is Hennie Mantel, vaste kracht
van het 2e Team van De Halter. Met zijn beroemde en beruchte armzwaai wist hij een prominente
Herculesworstelaar als Bostdorpaan zijn zegekar te binden! Overigens was hij in uitwedstrijden vaak de vervanger in
het 1e Team van De Halter in
zijn gewichtsklasse, vanwege het feit dat die vaste krachten in de eerste
ploeg door hun 'avondlijke'
werkzaamheden dan niet beschikbaar waren.
Dus eigenlijk was Hennie Mantel een EERSTE èn TWEEDE-teamwerker!
Hennie Mantel (De Halter-Utr) - Hein Stolz (Hercules-A'dam)Dat de winst van Mantel op een topper als Bostdorp
geen uitzondering was, mag o.a. blijken uit de onbeslist welke hij ook
wist te maken tegen een routinier als Hein
Stolz. Veelvoudig kampioen van Nederland en deelnemer aan
Wereldkampioenschappen.
Eén van de andere sterke steunpilaren van deze categorie Halterworstelaars was Jan Canten. Van nature - en door zijn werk als metselaar in de Bouw - ongelofelijk sterk, waardoor hij (misschien minder technisch) altijd weer een geduchte tegenstander bleek. Vooral in de Vrije Stijl - waarvoor hij een duidelijke aanleg bleek te hebben - was deze Middengewichtgewicht nauwelijks te kloppen!
En dat hij met zijn prestaties duidelijk tegen het
eerste team van De Halter aanleunde, mag duidelijk blijken uit
onderstaande foto.
Meerdere keren maakte hij - evenals Hennie Mantel - deel uit van de 1e
Team Selectie als de handschoen werd opgenomen tegen sterke
buitenlandse clubs. Hieronder een Halter-Combinatie tegen
zustervereniging SDZ-Utrecht.
S.D.Z. (Utrecht) - De
Halter (Utrecht)
ONTSPANNINGSGEBOUW "WERKSPOOR"In het zeer, zeer sterke S.D.Z.-Team uit die tijd herkennen we de gebroeders Jan en Henk Stijlaart (onderste rij, 2e en 3e van links), met uiterst links Ab Pina en de te vroeg aan zijn club ontvallen Gijs van de Kieft. Met boven hem Cees van Rooyen, een latere voorzitter van De Halter.
Het sterke 2e Team van De Halter Kampioen in hun
afdeling
Jan Canten (De Halter-Utrecht) - Henk
Stijlaart (S.D.Z.-Utrecht)
Jan
Canten (De Halter-Utrecht) - Henk Stijlaart (S.D.Z.-Utrecht)
"De Halter-2" - Kampioen
van Nederland 1984
Door de jaren heen is De
Halter altijd met meer dan één
team op de mat gekomen. Hoewel een tweede -
of een derde team een beetje
in de schaduw lijkt te staan van het eerste
team, was er voor de jongens van De Halter-2 toch altijd de
wetenschap dat zij minstens op het niveau stonden van een eerste team
van een kleinere club! In de praktijk konden zij zich ook vaak meten
met eerste teams van kleinere clubs!
"De Halter-2" - Kampioen
van Nederland 1984
Deze foto mag met recht eendocument genoemd worden! Hier staat namelijk bijna honderd jaar worstelgeschiedenis op de mat! De oudste van dit Kampioensteam van De Halter is de man links op de foto: Henk de Nijs Sr!. Hier nog als wedstrijdwerker en de zwaargewicht van het 1e Team, later naast Henk Hooft, de trainer die talloze jongens de grondbeginselen van de worstelsport heeft bijgebracht. Geboren aan het begin van de vorige eeuw, is hij op deze foto een der oudgedienden.
"De Halter"- Kampioen van Nederland 1954
Mensen die deze foto zien van een 1e Team van De Halter, zullen zich ongetwijfeld afvragen waarom er slechts zeven worstelaars in dat team staan.
Wel, in de jaren '40 en '50 van de 20ste eeuw, kwamen de
clubs nog met zeven worstelaars uit in de kompetitie. In de kompetitie
kende men nog geen Papiergewicht,
Vlieggewicht en Super-Zwaargewicht. Ook de duur van
een partij op punten ging toen nog over 15 minuten! Voordeel daarvan was
natuurlijk wel dat een club nooit het risico liep dat het publiek
(theoretisch gesproken) om half 9 alweer buiten stond! Op deze foto
kwam bijvoorbeeld Loek Alflen uit in het Lichtvedergewicht; Henk
Alflen, Vedergewicht; Leo Piek, Lichtgewicht; Louis van der Pijl,
Midden-A-gewicht; Jo de Nijs, Midden-B-gewicht; Henk de Nijs Jr.
Halfzwaargewicht en Tom van Oort, Zwaargewicht. De twee gewichtsklassen
Midden-A en Midden-B, waren 73 kg. en 79 kg. Later is het aantal
gewichtsklassen uitgebreid tot tien en wat logischer ingedeeld. Ook de
duur van een wedstrijdpartij is teruggebracht van 15 minuten, naar
respectievelijk 12 - 10 - 9 - 6 - en 5 minuten. Negatieve
bijkomstigheid van die korte partijduur was helaas dat clubs soms de
grootste moeite hadden een avondvullend programma samen te stellen.